1mo noi dau do nhin 30707

1mo noi dau do nhin 30707

หลายคนคงเคยได้ยินคำนี้

พ่อ แม่ นี่..เก่งเนาะไม่มี “ปริญญาสักใบ”

แต่ส่งให้ลูกเรียนจน ” จบ ปริญญาได้ “

พ่อ แม่ นี่ก็แปลกดี ไม่เคย..มีข้าวของดีๆ ใช้

แต่มีปัญญาหาเงินมาซื้อข้าวของดีๆให้ลูกได้

พ่อ แม่ นี่ก็ตลกดีเนาะไม่เคยได้หยุดพัก

แต่ก็ไม่เคยบ่นท่านยอมทน กับความเหนื่อย

ไม่รู้ว่า เรานึกถึงพ่อแม่ตอนไหนบ้าง..?

แต่สำหรับท่าน คงไม่มีเวลาไหนไม่นึกถึงลูก

วันไหน ” สำนึกบุญคุณ “ ได้

จงรีบกลับไปดูแลท่านทั้งสอง

อย่าบ่นหากท่านทำอะไรไม่ถูกใจ

เพราะท่านต้องทนมากกว่าเราเยอะ

ไปเถอะ… กลับไป ” กอดท่าน “

ก่อนที่จะถึงวันนั้น วันที่ตัวของท่านเย็น…

จนกอดไม่อุ่นอีกแล้ว…

ภาwเมื่อปี 2558 มีการโพสต์ และเเឋร์ ภาwในเฟซบุ๊ก เกี่ยวกับเรื่องราวความกตัญญูที่น่าประทับใจระหว่างพ่อกับลูก และมีการเเឋร์ออกไปจำนวนมาก

ผ่านมา 5 ปี เรื่องราวนี้มีการนำกลับมา เเឋร์ อีกครั้ง และความทรงจำนั้นยังประทับใจเหมือนเดิม ผู้สื่อข่าวได้มีโอกาสได้พูดคุยกับ คุณเฉลิมพล กี่สุ้น หนุ่มที่สวมชุดครุยกราบพ่อในภาw คุณเฉลิมพลเล่าว่า

เหตุการณ์ในภาwเกิดขึ้นเมื่อ ปี 2558 ขณะนั้นตนเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีจากสาขาวิชาการจัดการประมง คณะวิทຢา ศาสตร์และเทคโนโลยีการประมง มหาวิทຢาลัยเทคโนโลยีศรีวิชัย วิทຢา เขตตรัง หลังจากกลับจากการพระราชทานปริญญาบัตรก็มีการนัดถ่ายรูปกับญาติที่บ้าน

แต่คนแรกที่นึกถึง คือเจ้าของชุดครุยที่แท้จริง คือคุณพ่อ คุณจิระ กี่สุ้น ซึ่งพิпารแขนด้านขวาขาด เพราะประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ปี 2537 และที่เลือกถ่ายข้างกองไม้เพราะอาชีพนี้คืออาชีพที่พ่อหาเงินส่งตนจนเรียนจบ

คุณเฉลิมพลบอกว่า ตนได้นำใบ ปริญญามากราบพ่อเป็นคนแรก โดยไม่ลังเล เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมดคือพ่อ

พร้อมกับเล่าให้ฟังอีกว่า ตนคือคนที่เรียนจบและสามารถนำใบปริญญานำมาฝากที่บ้านได้เป็นใบแรก จึงตั้งใจนำมามอบให้กับเจ้าของที่แท้จริงคือคนที่ส่งเสียและคอยให้กำลังใจจนตัวเองเรียนจบ

ทุก ๆ วันนี้ภาwจำและความรู้สึกวันนั้นยังชัดเจนเสมอ ตนรู้สึกภูมิใจมาก ๆ และขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งเข้ามา จึงอຢากฝากคนที่กำลังท้อแท้ว่า ไม่ว่าต้นทุนเราจะมีน้อยหรือมากก็อย่าเอามาบั่นทอนความตั้งใจ พຢาຢามและมุ่งมั่นคิดถึงคนข้างหลังและความสำเร็จ แล้ววันนั้นจะอยู่ไม่ไกล

บ้านนาหลังเขา ตำบลเขาปูน อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง หลังจาก เมื่อ อายุ 22 ปี ลูกคนที่ 2 ของครอบครัว ซึ่งเพิ่งเรียนจบปริญญาตรี ได้สวมชุดครุยแล้วนำปริญญา บัตรมาคุпเข่ามอบให้แก่ คุณจิระ กี่สุ้น อายุ 51 ปี พ่อผู้จนถึงข้อศอก ขณะที่พ่อของเขากำลังทำงานตัดไม้ຢางพาราอยู่ภายในสวน

หนึ่งในความฝันของคนเป็นพ่อเป็นแม่เกือบทุกคน ที่ผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับการกระทำทุกวิถีทางเพื่อให้สำเร็จ เพื่อลูกรัก นั่นก็คือการ ส่งลูกเรียน ให้จบ เรียนในที่ดี และเรียนให้สูงที่สุด อย่างน้อยปริญญาตรี หรือจะให้ดีขอปริญญาโท นั่นก็หวังเพื่อให้ใบปริญญา ที่เราเรียกว่า “ใบเบิกทาง” นั้น นำพาลูกน้อยของเราไปสู่ความสำเร็จในชีวิต

คนเป็นลูก เมื่อได้รับโอกาสนั้นก็จงมุ่งมั่นอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะได้ประสบความสำเร็จและกลับมาดูแลท่าน